در غروب خورشيد آرام آرام به خواب فرو رفتم خوابي كه نظير ان را نديده بودم خواب ديدم در يك صحراي سوزانم مي دوم در دل شنها ناگهان به پشت خود نگاه كردم گردبادي بود كه احساس مي كردم مرا در خود فرو مي برد و مي بلعد و به سوي آسمان مرا هدايت مي كند وارد دنياي تازه اي شدم همه جا سبز و زيبا بود اصلا قابل مقايسه نبود با صحراي سوزان پروانه هاي عاشق رو مي ديدم كه يكي به دنبال ديگري است برروي گلهاي بنفشه و مريم پرواز مي كنند بعضي از برگهاي درختان گريان از سوي درختاني كه سر به فلك كشيده اند به سوي زمين حركت مي كنند توانم نمانده بود دستهايم را دراز كردم به سوي اسمان شاپركي بر روي دستم نشست احساس خوبي داشتم در دل طبيعت ناگهان ديدم شاپرك بر روي دستم من هم با او در اوج آسمان پرواز مي كنم نمي دانم تا حالا پرواز كردي يانه ولي پروازي كه تا عمر فراموش نمي كنم ديوانه شده بودم از پشت اسبي سپيد با پرهاي نوراني دختري سوار بر او از من سبقت گرفت دختر زيبايي كه نگاه برمن چشمكي زد قلبم از جاي در مي آمد آرام و قرار نداشتم هر چه شتاب مي گرفتم به او نمي رسيدم كه ناگهان دختر اسب سوار به سوي زمين حركت مي كرد من هم با يك فرو د عالي مانند يك عقاب به دنبال شكار فرود آمدم دختر از اسب پياده شد و به سوي من آمد كاملا مست ديدار او شده بودم قدم هاي به هم نزديك بر مي داشت اوه نه اي كاش نمي ديدم زمين حسود زمين ... آري زمين شكاف بر داشت و ميان من و او فاصله انداخت دختر زيبا از آن شكاف افتاد نمي دانم چه گونه توصيف كنم اين صحنه را قطره هاي اشكم به سوي پايين از صورتم جاري شد كه هر قطره خودش هزاران اشك مي ريخت  اي كاش نمي ديدم اي كاش در همان صحراي سوزان بودم و هزار بار گرد باد مرا در خود فرو مي برد و پاهايم در شنهاي سوزان هميشه          مي سوخت از خواب پريدم اشكهايم هنوز از صورتم جاري بود انگار خواب نبود واقعيت داشت به دريا خيره شدم غروب خورشيد طلائي تمام شده بود و قايقي بر روي دريا كه چشمي از آسمان به ان خيره شده  ومن در قايق . شايد چشم توست آري شايد چشم توست كه مرا ياري مي كند دوستت دارم دختر اسب سوار.